[B2ST] Junhyung's fiction /02

posted on 04 Dec 2011 23:25 by m-i-n-g in Fiction

09.24 A.M. 24 ธันวาคม 25xx

ผมเตรียมของที่จำเป็นแพ็คใส่เป้เดินทางขนาดใหญ่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสลับกับดูนาฬิกาข้อมือ

“ยงจุนฮยอง~ จัดของเสร็จรึยังน่ะ” จางฮยอนซึงโผล่หน้าจากตรงประตู

“มีอะไรหรอ”

“แฮ่ๆ^^;” เจ้าตัวถือวิสาสะเดินเข้ามาข้างในและนั่งลงข้างๆผม “คือว่า...นายรู้จักที่นี่มั้ย” กระดาษแผ่นเล็กถูกยื่นมาตรงหน้าผม ในนั้นมีที่อยู่ของสถานที่ที่หนึ่งที่ถูกเขียนด้วยลายมือเรียบร้อย

“จะไปหรอ” ผมถาม พลันสีหน้าของฮยอนซึงก็หมองลงเล็กน้อย

“อือ โดนสั่งให้ไปน่ะ” จากนั้นเขาก็ปั้นยิ้มเสแสร้ง “ฮะๆ จะไปบ้านตัวเองแท้ๆ แต่กลับต้องมาถามทางเอาจากคนอื่น ฉันนี่แย่จังเนอะ” ถึงน้ำเสียงจะยิ้มแย้มแต่กลับสัมผัสได้แต่ความเศร้าและเปล่าเปลี่ยว...ราวกับตลกร้าย

“ไม่หรอกน่า^^” ผมปลอบ “อืม...ฉันว่าฉันคุ้นๆชื่อถนนเส้นนี้นะ”

“จริงหรอ”

“อืมๆ มันเหมือนจะอยู่ระหว่างทางที่ฉันเคยนั่งรถเมล์จากบริษัทกลับไปบ้านน่ะ” ผมคิดว่าน่าจะใช่นะ

“งั้น...ไปส่งหน่อยสิ” ฝ่ามือของฮยอนซึงตะปบต้นแขนผมไว้แล้วทำหน้าจริงจังใส่...เอางั้นเลยใช่มั้ย?

 

40 นาทีต่อมา...

ผมและจางฮยอนซึงนั่งแกร่วอยู่ตรงที่รอรถเมล์หน้าบริษัท (หลังจากที่ลงจากรถของเมเนเจอร์นูนาที่ไปรับพวกเราจากหอพักและไปปล่อยลงตามที่ต่างๆ...อย่างกับ Taxi แน่ะ)

“ตื่นเต้นจังJ จะได้ขึ้นรถเมล์แล้ว” นั่นไม่ใช่เสียงผมหรอก...ของคุณชายจางเขาต่างหาก

“เฮอะ! ทำเป็นพูดดีไป ลูกคุณหนูอย่างนายจะทนนั่งรถเมล์ได้สักกี่น้ำกันเชียว” ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่างนั้นหรอกนะ...แค่มันอดแซวไม่ได้น่ะ

“อยากตายเหรอ อ๊ะ! รถเมล์มาแล้ว0.0 ใช่คันนี้รึเปล่า” มันหันมาถามโดยลืมอาการโกรธเป็นปลิดทิ้ง

“อ้อ อืม คันนี้แหละ ไปกันเหอะ” ผมสะพายกระเป๋าแล้วเดินมายืนรอรถเมล์คันที่ว่าที่กำลังเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนมา

เอี๊ยดดด!

พวกเราเดินขึ้นไปบนรถเมล์ที่...คนน้อยเป็นบ้าเลย! จางฮยอนซึงสอดส่องสายตาเลือกที่นั่งในขณะที่ผมเดินนำมานั่งเป็นที่เรียบร้อย แล้วหมอนั่นก็เดินตามมานั่งข้างๆในขณะที่สายตาก็มองไปรอบตัวอย่างสนุกสนาน

...เป็นเด็กน้อยรึไงนะ...

 

“จุนฮยองอา~ ตรงนั้นมีร้าน Teddy Bear มาตั้งตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ*o* ...อ้าว หลับไปแล้ว” จางฮยอนซึงถอนหายใจเบาๆ (เพราะกลัวอีกฝ่ายจะตื่น)

“นายตอนหลับแล้วก็ดูน่ารักไปอีกแบบนะเนี่ย^-^” ว่าแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือมาแอบถ่ายรูปจุนฮยอง

“1 2 3 กิมจิ!” เขาพูดเสียงเบา แล้วก็ยิ้มให้กับรูปที่ได้ “ชัดแจ๋วเลยแหะ”

เขาเก็บโทรศัพท์พลางหันกลับมานั่งตามปกติ รถเมล์นี่กี่ปีๆก็ไม่ต่างเลย...นี่เขาเคยบอกรึยังนะว่าตอนสมัยเรียน รถเมล์กับจางฮยอนซึงน่ะเป็นของคู่กันเลย เพราะเขาคือ ‘ปรมาจารย์เรื่องรถเมล์ จางฮยอนซึง’

“เฮ้อ~ ว่างจัง” เสียงหวานบ่นเบาๆ แล้วก็เหมือนจะได้ไอเดียอะไรบางอย่าง เขาหยิบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ของจุนฮยองที่วางอยู่ที่พื้น เปิดมันออกช้าๆและเริ่มรื้อค้นอย่างสนุกมือ

“หือ กระดาษอะไรน่ะ” เขาหยิบกระดาษปึกไม่ใหญ่มาดูและพบว่ามันคือนิยายเรื่องหนึ่ง เขาอ่านมันไปเรื่อยๆ มันเป็นเรื่องราวของหนุ่มน้อยที่แอบปลื้มพี่สาวข้างบ้านและเข้าใจผิดว่าเขารักเธอ แต่ฮยอนซึงดูออกว่ามันเป็นแค่อาการปลื้มไอดอลเท่านั้น และเขาคิดว่าคนเขียนก็คงจะเข้าใจผิดไปด้วยเช่นกัน

เนื้อเรื่องดำเนินไปถึงตอนที่พี่สาวคนนั้นซึ่งเป็นนักศึกษาพยาบาลต้องไปฝึกงานที่โรง พยาบาลในชนบทและเขาบอกว่าจะรอเธอทั้งๆที่เธอไม่เคยขอให้เขารอสักคำ...น่าขำเนอะ! แล้วเธอก็หายไปเลยจนกระทั่ง 2 ปีต่อมา เธอกลับมาอีกครั้ง...และมันยังแต่งไม่จบ

“ชิ!” เขาสบถด้วยความอารมณ์ค้าง

“มันยังไม่มีตอนจบ...” ฮยอนซึงหันไปมองคนข้างๆที่ลืมตาตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้และดวงตาคมคู่นั้นก็กำลังมองเขาอยู่ “...อย่างน้อยก็ในตอนนี้อ่ะนะ”

“นายแต่งเองใช่มั้ย” ฮยอนซึงว่าพลางเก็บมันคืนเข้าที่เดิม

“คิดว่าไงล่ะ” จุนฮยองว่าพลางเบือนหน้าไปมองข้างทาง สีหน้าเขาดูเปลี่ยนไป

“ก็สนุกดีอ่ะนะ อืม...แต่ดูเหมือนพระเอกจะหวังลมๆแล้งๆยังไงก็ไม่รู้” เขาเน้นย้ำคำว่าพระเอกจนจุนฮยองหันมามองตาเขียวปั๊ด

“เฮ้” ฮยอนซึงผลักใบหน้าหล่อของคนข้างให้มองไปทางอื่น “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเซ่ -3- ก็...ก็แค่พูดตามความจริงเท่านั้นเอง” ประโยคสุดท้ายเขาเหมือนจะละไว้ในฐานที่เข้าใจ

“ก็...!! เฮ้อ~ ช่างฉันเหอะ” จุนฮยองเกือบจะเถียงกลับแต่ก็เปลี่ยนเป็นถอนหายใจและหันหน้าไปหลับพิงกระจกรถเมล์แทน ส่วนฮยอนซึงก็ก้มหน้าหลับเอนหัวไปอีกฝั่งโดยที่ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าตัวเองทำผิดอะไร

TBC

เดี๋ยวเอามาลงต่อทีหลังจ้า~!

m-i-n-g

[B2ST] Junhyung's fiction

posted on 26 Nov 2011 19:13 by m-i-n-g in Fiction

Fiction (ฟิคชั่น) คือ เรื่องที่แต่งขึ้นหรือสมมติขึ้น เพื่อความสนุกสนานเท่านั้น!

 

 

 

วันนี้วันที่ 23 ธันวาคม...ปฏิทินบอกมาอย่างนั้น

ผมจ้องมันเกือบนาทีแต่ก็ยังได้คำตอบเช่นเดิม...บนปฏิทินแขวนผนังลาย F(X) ที่มีรอยปากกาแดงขีดกากบาทลงทับวันที่ไปเกือบ 10 วัน

“ฮ่า~ ได้หยุดยาวกันซะที ดีจัง^^” มักเน่ ซนดงอุนพูดยิ้มๆแล้วเดินจากไป...อะไรของมันวะ?

ตึกๆๆๆ!

เสียงวิ่งของเจ้าตัวป่วน ยังโยซอบทำเอาผมต้องเหลียวหลังมอง ไม่ใช่อะไรหรอก...ก็แค่เผื่อว่ามันจะไปชนอะไรเสียหายเข้าน่ะ

“หยุดยาวๆๆ >o<~ จะกลับบ้านๆๆๆ” มันกระโดดไปมาด้วยท่าทางเริงร่า

พลั่ก!

กีกวังในชุดนอนเสื้อกล้ามกับกางเกงขายาวเดินตามมาและผลักหัวทรงกะลาเบี้ยวของโยซอบด้วยความหมั่นไส้ (หัวแกเหมือนกว่ามั้ยฮะจุนฮยอง-*- // ไรท์เตอร์)

“แง่ง~!!” ยังโยซอบแยกเขี้ยวใส่กีกวังและตั้งใจจะกระโจนเข้าใส่ หากแต่พ่อหนุ่มDancing Shoes กลับเอี้ยวตัวไปหลบข้างหลังของร่างสูงที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องรับแขก และ...

โครม!

ยังโยซอบนอนแบ็บอยู่กับพื้นโดยมีร่างสูงใหญ่ของลีดเดอร์รองอยู่อีกชั้นหนึ่ง...ซวยไปนะ ปล. คุณคิดว่าใครกันแน่ที่ซวยระหว่าง ก. ยุนดูจุน ข. ลีกีกวัง และ ค. ยังโยซอบ...ส่งคำตอบของคุณมาได้ที่ *489xxxx แล้วจะได้ของแถมเป็น เอ่อ...เปลือกลูกอมรสโคล่าที่ตกพื้นนี่อยู่ละกัน =_=^

“ย่าห์! นี่มันอะไรกันเนี่ย” ยุนดูจุนสบถพร้อมทำหน้ามู่ทู่...ผมเฉลยเลยละกันนะ (อ้าว? เขายังไม่ทันส่งข้อความเลย // ไรท์เตอร์)

“ขอโทษครับฮยอง!>/\<” คนก่อเรื่องยกสองมือพนมเหนือหัวราวกับจะขอหวย

“ยังโยซอบ” ดูจุนเรียกด้วยน้ำเสียงนิ่ง “ขอโทษแล้วก็ลุกไปซะทีสิเฟ้ย!” สิ้นเสียงนั้น ยังโยซอบก็แทบจะกระโดดหนีไปดาวอังคารเลยทีเดียว แล้วทั้งโยซอบกับกีกวังก็ช่วยกันพยุงดูจุนลุกขึ้นจากพื้น (ผมเห็นเขาเอามือจับหลังด้วย...คงจะเจ็บน่าดูJ)

ผมหันหน้าหนีจากเสียงโวยวายของยุนดูจุนกลับมามองปฏิทินอีกครั้ง ในหัวผมคิดถึงสิ่งต่างๆร้อยแปดที่จะเตรียมไว้ให้เธอ คิดถึงใบหน้าที่แสดงความประหลาดใจของเธอ คิดถึงรอยยิ้มของเธอ...แค่คิด...ก็มีความสุขแล้ว©

“จางฮยอนซึง!” เสียงผ่านรกของเมเนเจอร์นูนา (นูนา หมายถึง พี่สาว ที่เรียกโดยน้องผู้ชาย // ไรท์เตอร์) ดังมาจากในห้องนอนกลางที่เป็นห้องของฮยอนซึงกับกีกวัง

“ทำไมถึงขี้เซาอย่างนี้นะ...ตื่นเดี๋ยวนี้นะยะ!!!” แล้วเจ๊แกก็แว้ดอีกเป็นชุดพร้อมกับจัดการฉุดกระชากลากถูฮยอนซึงคนสวยขี้เซาของวงให้เสด็จลงจากเตียง

“อ่า~ นูน่ามาทำไมแต่เช้าน่ะ” ฮยอนซึงถามเสียงงัวเงีย

“นี่มันเกือบสิบโมงแล้วย่ะคุณชาย!” ...แล้วก็โดนชีแว้ดกลับมา

“อืมๆ งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ” แล้วจางฮยอนซึงก็ลากสังขารสะลึมสะลือไปยังห้องน้ำแล้วก็เงียบไป...อีกแล้วสินะ เฮ้อ~

“จางฮยอนซึง! อย่าแอบหลับนะ!!”

...และเพราะเสียงนั่น ก็ทำให้ฮยอนซึงอาบน้ำได้สำเร็จ

ผมกลับมาจ้องปฏิทินอีกครั้ง พรุ่งนี้แล้วสินะ อยากเร่งเวลาให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง ...คืนวันที่ 24 ธันวาคม วันที่เป็นสัญญาของผมกับเธอคนนั้น วันที่การรอคอยตลอด 2 ปีของผมจะสิ้นสุด...

...คืนคริสต์มาสอีฟ...

TBC...

Spoil ไว้แค่นี้ก่อนนะคะ^^

m-i-n-g

edit @ 26 Nov 2011 19:18:26 by m-i-n-g

แถลงการณ์ฉบับที่ 2

posted on 24 Oct 2011 16:08 by m-i-n-g
คือว่าหลังจากนี้เราจะเปิดเทอมแล้วค่ะ!!!
แต่อยากจะอัพฟิคเรื่องใหม่กะเขาบ้าง
เป็นเรื่องของวงบีสท์นะคะ
ชื่อเรื่องว่า Junhyung's fiction ค่ะ
ดูก็รู้ว่าได้แรงบันดาลใจมาจากเพลง fiction สินะ
เป็นคู่Junseungนะคะ
ติดตามได้เร็วๆนี้ค่ะ
เรียกน้ำย่อย...
(C)m-i-n-g
เป็นภาพที่ยังไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์นะคะ (อาจแก้ไขใหม่ได้เสมอ)